[[So little dream ☆ So little time]]

" ... คิดถึง ... "

.

.

.

น้องเม่นตัวกลมใหญ่กว่าฝ่ามือเดี๊ยนนี้มีนามว่า "ไดยะ"
ไดยะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกที่เรามีความตั้งใจจะนำมาเลี้ยงด้วยตัวเอง
รักมาก น่ารักมาก ... T /// T ... ถึงแม้เขาจะไม่เคยปราณีเราก็ยังทน
หนามเขาสุดยอดมาก ... โดนทีทั้งเจ็บทังคันและตุ่มขึ้น

แต่ตอนนี้เขาจะไม่อยู่ให้เราเจ็บๆคันๆมืออีกต่อไปแล้ว
แต่เราก้ยังคิดถึงเสมอนะ

ยังจำวันนั้นได้ดี วันที่เขาจากเราไปต่อหน้าต่อตา ...
เรารู้เลยว่าเขาทรมานมากแค่ไหน
เราร้องไห้น้ำตาท่วมไม่อายใครเลยจริงๆ
เราทั้งสงสารเขา และก็รู้สึกผิดมากๆ
ตอนที่เราเอาเขาไปฝังไว้ที่สวนในบ้าน
ตัวเขาทั้งเย็นทั้งแข็ง ...
หนามของเขาไม่ชูขึ้นมาทิ่มมือเราเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

[TTT .. TTT]

ทุกวันนี้เวลาที่เดินผ่านโซนขายสัตว์เลี้ยงที่ JJ
ถ้ามีโอกาส เราก็จะแวะไปดูร้านที่ขายน้องเม่นเหล่านี้อยู่บ้าง
เจอน้องๆน่ารักหลายตัวเลย ... ใจก็อยากจะเอากลับมาเลี้ยงอีกครั้ง
แต่อีกใจเราก็กลัว ... ทนไม่ได้ถ้าต้องมาเสียเขาไปแบบนี้อีก

ได้ยินมาว่ามีหลายคนที่เริ่มสนใจจะเลี้ยงน้องเม่นแคระเหล่านี้ขึ้นมาบ้าง
เราขอบอกไว้อย่างว่า
ถ้าคุณเป็นคนขี้เบื่อ หรือไม่มีเวลาให้เขามากพอ (มากจริงๆนะ)
อย่าเอาเขามาทรมานเลย
เขาเป็นสิ่งมีขีวิตที่ต้องการความสม่ำเสมอ และความรักมากๆ
คุณต้องมีเวลามากพอที่จะจับเขามาเล่นได้ทุกวันๆ เพื่อที่เขาจะได้ไม่กลัวคุณ
เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้กลัวอย่างที่สุด
คุณต้องมีความกล้ามากพอที่จะจับเขามาเล่น ถึงแม้ว่าเขาจะชูหนามขึ้นมาทิ่มมือคุณ
ถึงแม้คุณจะเจ็บ ก็ต้องทนเพื่อเขา ... เพื่อให้เขาไม่กลัวเรา
เพื่อให้เขารู้ว่า เราไม่ได้จะทำลายเขานะ

ชักยาว ...

.

.

.

★ พิมพ์ไป น้ำตาก็จะไหล ...
★ ทุกวันนี้ก็ยังคงรู้สึกผิดต่อไดยะอยู่ไม่รู้ลืม
★ ... คิดถึง ...

.