[[So little dream ☆ So little time]]

จบแล้วจ๊ะ ...  ^ w ^
แม้จะยังไม่เป็นทางการ ... เพราะยังไม่ได้รับปริญญา
แต่ก็ถือว่าจบแล้ว(ล่ะเนอะ?)

ตอนแรกจะพยายามจบใน 3 ปีครึ่ง
แต่ตารางสอนแมร่งพลาด ...
กรูลงทะเบียนพลาดเองแหละค่ะ
ก็เลยต้อง 4 ปีจบ ... เหอเหอเหอ

แม้เกรดจะไม่สวยงาม ถึงขั้นอัปลักษณ์อักโข
แต่ก็เอาว่ะ ... จบเหอะ
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ความจริงสอบเสร็จไปได้เกือบอาทิตย์แหละ แต่เพิ่งจะมาอัพ
เพิ่งจะมีอารมณ์ เพิ่งจะหายขี้เกียจ หรือยังขี้เกียจอยู่อะไรก็แล้วแต่
แต่ไอ้เรื่องที่น่าเจ็บใจเป็นอย่างยิ่งก็คือว่า
ไอ้ตึกใหม่ที่มันเริ่มสร้างเมื่อตอนประมาณปี 3
แล้วสร้างเสร็จตอนปี 4 เทอม 2 เนี้ย
กรูได้ขึ้นไปเหยียบครั้งแรกและครั้งเดียว ตอนสอบวันสุดท้ายเนี้ยนะ!!!!!!!!!

 
ถ่ายรูปมาเป็นที่ระทึกซะ ... ครั้งแรกครั้งเดียวจริงๆ

ไอ้เราก็เป็นคนที่ไม่ค่อยจะซาบซึ้งกับอะไรแบบนี้ซะด้วยสิ
แบบว่า ไม่ได้รู้สึกผูกพันธ์อะไรกับมหาลัยเท่าไหร
แบบว่า ไม่บ้าสถาบัน? เพราะกรูไม่ได้เอนท์ติด หรือมันเป็นเอกชน อะไรก็แล้วแต่
เอนทรีนี้คงไม่มีบทพร่ำรำพึงซาบซึ้งพระคุณครู หรือเพื่อนในสถาบันแน่ๆ
อารมณ์แบบว่า จบแล้วจบกัน กรูจะหางานทำเยี่ยงไร
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ... งานก็หาช่างง่ายนัก อิบร๊า!!!!!!!
ไม่พ้นคงเรียนต่อ? ... หรือเรียนให้ย่ำอยู่กับที่เด๋วก็รู้กัน

รูปในห้องสอบครั้งสุดท้าย ...
คนยังนั่งสอบเต็มอัตราศึก แต่อินี้ออกมานอกห้องสอบแล้ว
กรี๊ดดดดดดด ... อยู่นานไปก็ใช่ว่าจะทำได้นะคะ ออกมาเถิดดดด

ปัจจุบันก็ยังไม่รู้เป้าหมายตัวเองเท่าไหรว่าจะทำอะไรต่อไป
ความจริง ... คิดๆอยู่นิดหน่อย
แต่ก็หวั่นใจว่า จะไปรอดไหม ... จะดีไหม ... จะไหวเหรอ
ที่สำคัญคือ ... กรูชอบจริงเรอะ!!!!
ที่สำคัญกว่า สปอนเซอร์จะจ่ายเงินให้กรูไหม??????
มารู้สึกตัวว่า นี้เราเลือกทางเดินผิดมาตลอดตั้งแต่เด็ก จนปัจจุบันนี้เลยเรอะเนี้ย
ทำไมเป็นคนที่ไม่รู้ตัวเอง หรือรู้ตัวเองได้ช้าขนาดนี้
ป่านนี้แล้ว มันจะไปทำอะไรได้ว่ะค่ะ ... โอย ... อยากจะเอาหัวโขกเต้าหู้ตาย

ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจาก ... ลุ้นกันต่อไปเถอะ
แถมยังมีเรื่องใกล้ตัวกว่าเรื่องอนาคตที่ต้องนึกถึงอยู่ 1 เรื่อง
ต้องจัดการให้เสร็จ ผ่านมันไปให้ได้ก่อนสินะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ... สู้ค่ะ

.

.

.

นิทาน(?)เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ... รู้จักตัวเองให้ไวไว้จะเป็นการดี ... สินะ

.